مرگ را فراموش کرده‎ای؟!

آرزوهای بی پایان

 

قال على(علیه‎السلام):

«ما اَطالَ اَحَدٌ الاَْمَلَ اِلاّ نَسِىَ الاَْجَلَ و اَساءَ الْعَمَلَ»؛ هیچ انسانى آرزوهاى خود را طولانى نمى‎كند، مگر این كه مرگ را فراموش مى‎كند و اعمال او بد مى‎شود!(1)

 

شرح و تفسیر

آرى آرزوهاى دور و دراز، انسان را گرفتار سوء رفتار و قبح اعمال مى‎كند. در زبان عرب دو لغت به معناى امید و آرزوست؛ یكى «رجاء» و دیگرى «أمَل» است، اولى بار مثبت دارد و منظور از آن، امید و آرزوى سازنده است، ولى «اَمَل» گاه بار منفى دارد و به معنى آرزوهاى غیرسازنده است. ظاهراً در فارسى «امید» معادل «رجاء» و «آرزو» معادل «امل» است. حضرت على(علیه‎السلام) در این روایت پر معنا به یكى از جنبه‎هاى منفى «أمل» مى‎پردازد و تأثیر سوء آن را در اعمال انسان گوشزد مى‎نماید.

بخاطر آرامش تریاک نکشید!

روش‏های کاذب کسب آرامش و راحتی 11

اشاره:

از آنجا که کسب آرامش و راحتی برای بشر، هدفی بسیار مهم و جدی به شمار می‏رود، لذا در طی قرن اخیر آدمی تلاش‏های فراوانی کرده و روش‏های گوناگونی را برای مقابله با بیماریهای روحی و روانی و ناآرامیها و نگرانیهای خود به کار برده است. اما تعمق در آنها مشاهده واقعیتهای بیرونی و موجود در عرصه زندگی فردی و اجتماعی، به‏ خوبی نشان می‏دهد که بشر موفق نبوده است.

امروزه بسیاری از مردم جهان، غالباً از روشهایی برای کسب آرامش و راحتی در زندگی استفاده می‏کنند که ناکار آمده بوده و آنها را به مقصود نمی‏رساند. این روشهای نادرست که ما از آنها به عنوان روشهای کاذب نام می‌بریم، بسیار فراوان و متنوع هستند.

طلوع خورشید محرم در ماه رجب

 

همواره می گوییم و می خوانیم ماه عزیز رجب ماه امام علی (علیه السلام )است،ماه امام موسی کاظم (علیه السلام) است،ماه امام محمد باقر (علیه السلام) و امام هادی (علیه السلام)است،اما امروز می گویم ماه رجب عطر و بوی کربلا می دهد ،حس شور و نینوا می دهد،با یاد امام حسین (علیه السلام) عقل سرخ را دچار عشق و احساس می کند.می دانی چرا ؟امام حسین (علیه السلام) در این ماه پرچم سرخ هیهات منا الذله رابپاداشت.

پس از آن كه معاویه بن ابی سفیان (نخستین خلیفه اموی) در نیمه رجب سال 60 قمری به هلاكت رسید و فرزندش یزید، به خلافت مسلمانان دست یافت، وی و درباریان اموی تلاش زیادی به عمل آورده تا از همه مردم بیعت گیرند. آنان، مشكل خاصی در گرفتن بیعت از اهالی شام، مصر، عراق و یمن نداشته و تنها دغدغه خاطرشان از حجاز، به ویژه از شهر مقدس مدینه بود. زیرا در این شهر بزرگانی چون عبدالله بن عباس، عبدالله بن جعفر، محمد بن حنیفه، عبدالله بن عمر و عبدالله بن زبیر زندگی می كردند، كه از جهات گوناگون بر یزید برتری و در رسیدن به مقام حكومت، بر او ترجیح داشتند.

کشور مسلمان نشین آفریقای جنوبی

 

جمهوری آفریقای جنوبی در جنوبی ترین نقطه قاره آفریقا قرار گرفته است. همسایه های این کشور در شمال شرقی موزامبیک، سوازیلند و زیمبابوه، در شمال بوتسوانا و در شمال غربی، جمهوری نامیبیا می باشند. مساحت این کشور 037/272/1 کیلومتر مربع است.

ساکنان اولیه آفریقای جنوبی سیاه پوستانی بودند که برای امرار معاش خویش به شکار و دام پروری می پرداختند. تا این که در نیمه نخست قرن پانزدهم، پرتغالی ها به ساحل غربی آفریقا رسیدند. از این تاریخ به بعد، ناوگان اروپاییان برای تجارت در آب های سرزمینی که هم اکنون آفریقای جنوبی نام دارد، رفت و آمد می کردند.

پشتیبان بزرگ رسول خدا (ص)

عبدمناف، مكنی به ابوطالب یكی از فرزندان عبدالمطلب بن هاشم است. عبدالمطلب از چند همسر، دارای ده فرزند پسر و شش دختر بود. مادر ابوطالب، زبیر و عبدالله (پدر رسول خدا"ص")، فاطمه دختر عمروبن عایذبن عمران بن مخزوم بود.

ابوطالب نیز به مانند پدر و نیاكان خود، از موحدان و پیروان دین حنیف ابراهیم(ع) و از هر گونه شرك و بت پرستی به دور بود.

ابوطالب و همسر مكرمه اش فاطمه بنت اسد برای پیامبر اكرم حضرت محمد(ص) تلاش های زیادی نمودند. زیرا حضرت

این بزرگ مرد و همسرش فاطمه بنت اسد، بیش از چهل سال، حضرت محمد(ص) را چون نگینی در میان گرفته و از او نگه داری كردند و جای پدر و مادر او را برایش پر كردند.

این بزرگ مرد و همسرش فاطمه بنت اسد، بیش از چهل سال، حضرت محمد(ص) را چون نگینی در میان گرفته و از او نگه داری كردند و جای پدر و مادر او را برایش پر كردند.

محمد(ص) كه از كودكی یتیم و از نعمت پدر و مادر محروم بود، در كفالت جدش عبدالمطلب زندگی می كرد و هشت سال از عمر شریفش نگذشته بود، كه جدش وفات یافت ولی عبدالمطلب به هنگام مرگ، كفالت حضرت محمد(ص) را به عهده فرزند دلسوز و مهربان خویش ابوطالب(ع) گذاشت و از او پیمان گرفت، كه از وی به نیكی نگه داری كند.

از آن پس، قیمومیت و كفالت حضرت محمد(ص) بر عهده عموی عزیزش ابوطالب(ع) قرار گرفت و این بزرگ مرد و همسرش فاطمه بنت اسد، بیش از چهل سال، حضرت محمد(ص) را چون نگینی در میان گرفته و از او نگه داری كردند و جای پدر و مادر او را برایش پر كردند.

پس از بعثت پیامبر(ص)، خانواده ابوطالب(ع) نخستین كسانی بودند كه به آن حضرت ایمان آورده و از او دفاع كردند.